Alles goed met je?

De beleefdheidsvraag klinkt wel tien keer per dag in mijn oren. Even zo vaak stel ik die vraag ook zelf. Eigenlijk hoort: “Hoe gaat ermee?” tot een begroetingsritueel, waarop het antwoord dient te zijn:

“Goed, en hoe is het met jou?”. Daarna kan het gesprek zijn aanvang nemen en gaan over werk of andere zaken. Ik heb al een tijdlang besloten om weer terug te keren naar dat standaard antwoord, want het scheelt een hoop tijd.

Wanneer iemand dus aan mij vraagt: Hoe gaat het? Dan zal mijn antwoord in de meeste gevallen ook gewoon “goed hoor!” zijn. Je kunt moeilijk in het voorbijgaan op de trap je hele ziel en zaligheid op tafel leggen, niemand heeft daar tijd voor of zin in… toch?

Je kan beter spijt hebben….

….van de dingen die je hebt gedaan, dan spijt hebben van de dingen die je niet hebt gedaan. Dat is een gezegde die vaak gebruikt wordt door mensen. Maar wat ze er precies mee bedoelen dat is mij nog niet helemaal duidelijk. Want wanneer weet je dat je spijt hebt van dingen die je niet hebt gedaan? Het spreekwoordelijke gezegde: “Je kan beter spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan” Dat is mij wel duidelijk, want dan heb je immers al iets gedaan of gezegd waarvan je achteraf denkt hmm had ik dat maar niet gedaan of anders gezegd.

Ik wil er ook weer geen hele blog aan wijden, maar vond het toch wel een interessant iets om over na te denken.

Hoe weet ik nou wanneer ik spijt heb van de dingen die ik niet heb gedaan. Dat is een vraag wat ik me serieus afvraag! Moet ik bij alles in m’n leven een lijst (list of life) bijhouden van de dingen die ik nog wil of moet doen, want misschien krijg ik later wel spijt? Moet ik bij alle nieuwe dingen die op mijn pad komen gaan nadenken, is dit wel de juiste keuze? Ik hoor mensen weleens zeggen: “Je gaat spijt krijgen als je dit niet doet!” Ik zou niet weten waarom men ergens spijt van moet hebben. Ze hebben het immers nog niet eens gedaan.

Mijn research op internet zegt dat mensen het meeste spijt hebben over liefde, opleiding en het werk. De conclusie was duidelijk: de pijn van iets dat niét gebeurd is, de spijt van kansen die zijn blijven liggen, gemiste momenten en te voorzichtige keuzes blijft langer hangen dan een foute keuze, beslissing of uitspraak. Beter: ‘Had ik maar nooit….’ dan: ‘O, had ik maar…’ dus. Spijt van iets dat wél is gebeurd is in het begin wel pijnlijk, wat erger wordt als er een zwaar verlies werd geleden, zoals een partner die weggaat of het verlies van een familielid. Echter: van fouten leer je en spijt zet aan tot actie en leidt indirect naar nieuwe successen. Dat laatste is vooral het geval voor ‘inactieve spijt’, dat je aanzet om meer kansen te grijpen zodat je niet weer het gevoel hebt iets te missen.

Ik denk eigenlijk dat dit wel een onderwerp zal zijn om over te filosoferen. Ik ben erg benieuwd hoe andere mensen hiertegen staan en of de gezegde wel zo “perfect” is.